Groene specht

Vanuit een ooghoek zie ik hem landen op het grasveldje naast het terras. Met een platte kleefduik, zoals een daas op een arm of been landt.
Omdat hij met zijn vaalgroene rug naar me toe zit, kan ik het geslacht niet goed onderscheiden. Dat zit hem namelijk in de mascarastreep onder het oog. Bij het mannetje is die rood, bij het vrouwtje zwart.
Zo onhoorbaar als hij over het gras schuifelt, op zoek naar mieren en andere insecten, zo luid kan zijn lachende roep klinken. Na het broedseizoen vergaat het lachen hem steeds vaker. Moe van het opvoeden denk ik.


21 juli 2016 – 1924

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen