Lapjeskat

De lapjeskat die graag mijn tuin bezoekt, heeft zich strategisch achter de gieter opgesteld. Zo is zij minder goed zichtbaar voor de vogels die op het strooi- en hangvoer afkomen.

Ze zit er nu al een minuut of tien. Geen vogel die zich laat zien. Wie een beetje vanuit de hoogte kijkt, ziet de kat gewoon zitten. De mussen en mezen zijn slim genoeg om zich niet op de grond te wagen. Dus dat ze daar voor haar eigen k*t zit, lijkt me heel waarschijnlijk.

Eindelijk kiest ze eieren voor haar geld. Ietwat mistroostig kijkend zoekt ze haar geluk verderop.

 

17 nov 2021 – 3503

Vogelhuisje

Twee jaar terug kocht ik een piepklein vogelhuisje in het immense tuincentrum hier in de buurt. Van een waardeloze kwaliteit, kwam ik spoedig achter.

Vrij snel begon het dakje te scheuren waardoor de regen vrij spel kreeg. Geen enkele mus of mees gaat in zo’n krot wonen, bedacht ik mij. Dus vatte ik deze week het plan op om vervangende nieuwbouw te plegen.

Vanochtend zat de prachtige grijs gemarmerde buurtkat op het terras bij de muur omhoog te loeren naar de krotwoning. En ja hoor, even later stoof er een koolmees uit, kennelijk op inspectietocht voor het voorjaar. Wat nu? 

 

21 okt 2021 – 3486

Brood met musjes

Op het terras doet een groep van zeker tien mussen zich te goed aan het oude brood. Het grootste deel van het gezelschap bestaat uit jonkies. Dat zie je pas als er een ouder naast staat.

De kleintjes kunnen nog maar met bekjesmaat zelfstandig eten. Ze drentelen voortdurend om de moeders heen. Snel fladderen met de vleugels betekent: ‘Ik heb honger.’

Moeder pikt een broodkorstje tot hapklare proporties, waarna ze het in de snavel van een jonkie duwt. Is het nog te groot, dan laat deze het stukje weer vallen en begint het ritueel opnieuw.

Mussengeduld is een schone zaak.

 

5 juli 2021 – 3425

Zwarte veder

Er ligt een veer op mijn terras. Een grote zwarte veder. Wie heeft er een achterlaten? Ik vermoed dat het een kauw is geweest. Die doen zich hier en famille te goed aan het strooigoed.

Al is het hartje zomer, restjes brood verdwijnen bij mij alleen in de groencontainer als ze beschimmeld zijn. Over het algemeen gaat het er gemoedelijk aan toe bij de kruimelpartij. Ook tussen de kauwen, die in mijn afwezigheid aan het vechten moeten zijn geweest.

Een veer die gelaten is, steek je niet meer terug. Hooguit in de kont. Maar dat is voor andere 100 Woorden.

 

9 juni 2021 – 3410

Eilandspolder

Schaatsen deed ik er al regelmatig. Dit keer wandel ik met goede vriendin S. de prachtige Eilandspolder in hartje Noord-Holland rond. Ze heeft voor het eerst een verrekijker bij zich, ‘want ik ga wel met een vogelkenner op pad’.

Vanuit West-Graftdijk lopen we langs en over de binnendijk naar het lintdorpje Driehuizen, waar je een kanon kunt afschieten. We zien kieviten buitelen, tureluurs kwetteren en een enkele lepelaar in een poeltje z’n kostje opslurpen.

In Groot-Schermer serveert de plaatselijke dorpskroeg een vorstelijke lunch. Via Noordeinde en Graft lopen we tussen de grutto’s weer autowaarts. Van natuurschoon krijg ik nooit genoeg.

 

17 mei 2021 – 3394

Texel

Wat dichtbij is, is vaak ver weg. Als Wieringer heb ik maar één keer een bezoek aan Texel gebracht. Terwijl het hemelsbreed nog geen twintig kilometer is.

Om tien uur arriveren we op het eiland en maken we een vogelrondje. Eerst per fiets en daarna te voet. In de Mokbaai foerageert een keur aan vogels. Lepelaars, zilverplevieren, eidereenden, grutto’s, tureluurs, sternen en allerlei soorten meeuwen. Boven het riet spiedt de kiekendief naar pulletjes.

In de duinen hebben de zangers het hoogste woord. Zwartkopjes, grasmussen, fitissen, kneutjes en natuurlijk de onvergetelijke nachtegalen. Die ziet je niet maar je hoort ze onmiskenbaar.

 

11 mei 2021 – 3393

Duinpandemie

Aan het aantal auto’s op de parkeerplaats af te lezen zou het flink druk moeten zijn in de Bergense duinen. In tweeëneenhalf uur struinen kom ik echter maar een handjevol medewandelaars tegen.

Het frisse voorjaar heeft nog weinig in het groen gezet. Hier en daar geeft alleen een hulststruik wat kleur aan het grauwe kreupelbos. Halverwege laat ik de boomgrens achter me en slingert het pad door de duinen.

Op een kaalknullig boompje zingt een rietgors. Weet hij geen betere plek dan deze verlaten zandpandemie om een vrouwtje aan de haak te slaan?

Ieder z’n thuis, zal ik maar zeggen.

 

15 april 2021 – 3378

Weidekou

Het wil nog niet erg vlotten met de temperatuur. Klimaatsceptici zullen wel weer roepen dat het niet zo’n vaart loopt met de opwarming.

Ondanks de frisse noordenwind loop ik heerlijk in de zon een rondje dijk. Vrijwel geen kip te bekennen, ondanks de oproep van Diederik Gommers & Co om naar buiten te gaan. Wieringers laten zich echter door weinig zaken gek maken.

Op de weilanden is de broedvakantiedrukte nog niet begonnen. Een paar kieviten, een koppeltje smienten, wat grauwe ganzen, meerkoeten, dat is het wel zo’n beetje. Te weinig om een orkest te formeren. Dat zal niet lang duren.

 

13 april 2021 – 3376

Zonder dollen

En hopla, daar zong gisteravond, ruim voor het ingaan van

de avondklok, zomaar weer de merel. Kort maar krachtig.

Kom allemaal, naar buiten, waar we samen fluiten. Het mag weer van het OMT!

Aan de dijk staat nog een koude wind.

De jonge boer-natuurbeheerder passeert me op zijn quad.

Even verder houdt hij stil om de hekken te inspecteren.

‘Wanneer gaan de koeien weer naar buiten?’ vraag ik.

‘Kijk, ze staan er al, sinds gisteren,’ wijst hij achter mij.

‘En, waren ze lekker aan het dollen?’

‘Mwah, viel wel mee.’

‘Doe maar gewoon, net als de Wieringers.’

‘Zo is het.’

23  maart 2021 – 3364

icePhone

Na het viaduct over de A27 verlaat ik de Randstad en fiets ik het noordelijk deel van de Eempolder in. Een prachtig verstild waterlandschap met weteringen en sloten die deels uitlopen in de rivier de Eem.

Op deze windstille vriesochtend ben ik niet alleen. Her en der staan grote zilverreigers parmantig aan of in de sloot. Buizerds houden de wacht op hekken en paaltjes. Ganzen doen zich te goed aan het laatste gras.

Op een waterkering aan de Eemnesservaart staat de hemelsblauwe ijsvogel. Ik kan hem bijna aanraken. Gauw een foto maken. Helaas, door de kou is mijn iPhone leeggelopen.

 

30 nov 2020 – 3288

Stille kern

De Stille Kern in het Horsterwold, in Flevoland bij Zeewolde, doet zijn naam eer aan. Het is een van de grootste aaneengesloten loofbossen van Nederland. Op de vruchtbare klei heeft dit jonge bos een geweldige groei doorgemaakt. Je wordt verrast door de uitbundigheid van flora en fauna. Waar elders in Nederland zie je binnen honderd meter tientallen spechten?

Hier mag je ongestoord van de onverharde paden af struinen. In gezelschap van tientallen konikspaarden, die met veulens aan het meer grazen en poedelen. Wel oppassen voor vallend hout, waarschuwt een bord, vanwege ‘essentaksterfte’. Jacobse en Van Es hadden het kunnen verzinnen.

 

13 juli 2020 – 3197

Hoentjesgedrag

Op het bouwterrein is het een natte bende. Hoopjes zand, straatstenen, rioolbuizen, bouwafval, vrachtwagensporen en daartussen overal vuilgele plassen.

De familie Waterhoen heeft er weinig last van. Vader, moeder en drie koters scharrelen ijverig hun kostje bij elkaar. Of eigenlijk alleen de ouders, want de jonkies wachten tot hun wat in de snavel wordt gestopt. Het zijn net overjarige pubers die maar niet het huis uit willen.

Als moeder in een plasje wroet, staat vader plotseling achter haar. Hij wrijft even met een pootje over haar kont en dan wipt hij boven op haar.

Last en lust gaan goed samen.

 

10 juli 2020 – 3196

Droogte

Heeft de natuur eindelijk een meevaller – door de coronamaatregelen en het daarmee teruggedrongen toerisme bloeien flora en fauna op – krijgt zij te maken met extreme droogte.

Op Wieringen betekent dat niet brandgevaar maar alarmfase één voor de weidevogels. Te weinig water leidt tot minder insecten en dan wordt overleven voor de pulletjes een hels karwei. Boer J. vond laatst een paar dode kievitjes. Gewoon geveld door de honger.

Met pompen die deels op zonnepanelen draaien, worden her en der plasjes aangevuld en aangemaakt. Op de ijsbaan keutelen drie kluutkuikentjes langs de plasrand. Nog onwetend van het harde bestaan dat wacht.

28 mei 2020 – 3170

Zanglijster

Ik zie hem nu bijna dagelijks. Een van de mooiste tuinvogels die ik ken. Met zijn ranke gestalte en fraai gespikkelde borst trippelt hij sierlijk over het gras naar de voederplaats.

Meestal voor de restjes, want van drukte houdt hij niet. Als in het vogelrijk de anderhalvemeter-maatregel zou gelden, was hij de eerste die zich daaraan hield.

Vandaag is hij druk in de weer met een slakje dat zich in zijn huis heeft verschanst. Woest timmerend op de stenen krijgt hij de schelp eindelijk aan gruzelementen. Met de prooi in zijn snavel gaat hij ervandoor. Het thuisfront krijgt een koningsmaal.

13 mei 2020 – 3161

Grasmus

Ik mis de grasmus. Mijn tuintje past waarschijnlijk niet in zijn leefwereld. In mijn vroegere boerderijtuin hoorde ik hem dagelijks zingen in het voorjaar. Zijn broer, of misschien was hij het zelf, zong een eindje verderop, richting de dijk.

Zijn naam kan bijna niet saaier. Toch behoort hij niet tot de mussen, maar tot de zangvogels. Zijn korte liedje is vrolijk en een beetje hesig.

Vanaf april tot oktober komt hij hier dwalen. In het broedseizoen begint het mannetje  – grijsblauwe kuif, wit befje, roze bast – aan verschillende nesten waaruit zijn grasmussinnetje mag kiezen. Samen bouwen ze dat nest af.

10 april 2020 – 3139

Robbenoordbos

Een anderhalvemeterverordening is overbodig in het Robbenoordbos. Een uur lang doorkruis ik dit gemengde bos zonder een medewandelaar tegen te komen. Wel tref ik op een grindpad een jonge atlete, hoog op de benen, die haar intervaltraining afwerkt.

Het bos ligt in het noordoosten van de Wieringermeer en is aangelegd na de inpoldering vanaf 1934. Door de waterdruk van Waddenzee en IJsselmeer is de grond er te nat voor landbouw – vandaar de typering broekbos.

Er huist een gevarieerde vogelpopulatie. Ik tel: merel, vink, tjiftjaf, buizerd, grote bonte specht, winterkoning, fitis, vink, ekster, houtduif, zwartkop, roodborst, koolmees, pimpelmees en zanglijster.

8 april 2020 – 3137

Schilderij

De laatste herfstwind van dit jaar zwiert over het wad. Onder de muisgrijze lucht kwettert een groepje scholeksters in het nieuw wassende water. Mocht straks de vorst bezit nemen van het tij, dan zullen ze aan de andere kant hun voedselgeluk moeten beproeven.

De dijk is eindelijk bevrijd van zijn ketenen. Staatsbosbeheer wil er geen schapen meer laten grazen en dus zijn de palen met gaas opgeruimd. Dat had Lizzie moeten meemaken. Zo maar over de dijk naar de andere kant kunnen draven.

Duizenden rotganzen smullen daar van het sappige gras. Een vluchtje wulpen vliegt over. Wieringen blijft een schilderij.

17 dec 2019 – 3065

Molens & Vogels

Dit weekend zag ik een opmerkelijk twitterbericht voorbijkomen van de boreaal filosoof Thierry Baudet. Als een eigentijdse Don Quichotte gaat hij tekeer tegen het grootschalig neerzetten van windmolens. Hij stelt dat die schadelijk zijn voor de vogelstand. Baudet als pleitbezorger van de natuur: dat is al bijzonder. Maar klopt het ook wat hij zegt?

Van de miljarden vogels die jaarlijks wereldwijd sterven, knalt 0,005 procent tegen een windmolenwiek. Het overgrote deel valt ten prooi aan katten, vliegt tegen huisramen of hoogspanningsdraden aan, komt onder een auto of wordt vergiftigd door kunstmest en landbouwgif. 
Is Baudet nu ook tegen intensieve landbouw?

9 sept 2019 – 2997

Redding

Ik kijk naar de regen die op het terras slaat en wind die door de bloemen en struiken raast. Het is dat de kalender juni aanwijst, want anders had ik blind geroepen dat het maart of november is.

Eergisteren was ik bij de ijsbaan aan de dijk. Grutto's, tureluurs, kieviten, bergeenden en spreeuwen waren zichtbaar tevreden met de plasdras die zestig millimeter neerslag had achtergelaten.

Op de kluten na. Boer J., die al jaren aan natuurlijk weidebeheer doet, liep met een slang het veld op. 'Ik moet nodig water wegsluizen. Hun nesten staan onder.' Fijn, zo'n reddingsbrigade in de buurt.

7 juni 2020 – 2925