Macht

Als zelfstandig schrijver/uitgever word je regelmatig op het feit gedrukt (!) dat de macht in de boekenbranche berust bij gevestigde uitgevers en vooraanstaande media. De grote uitgeefbedrijven, want in doen en laten zijn het bedrijven, hebben directe lijntjes naar de grote kranten, tijdschriften en, maar dat is een publiek geheim, naar de stichtingen die literaire prijzen uitreiken.

Omdat ik weet dat ze Loes & Shaffy-minded is, benader ik een recensente van een landelijk dagblad. Of zij een recensie van ‘Loes’ kan regelen. Zij vertelt mij dat boeken ‘in eigen beheer’ nooit gerecenseerd worden. Dat u en ik het even weten.

 

3 sept 2021 – 3462

Ereplaats

Denkend aan Lizzie zie ik een blonde schoonheid traag door Wierings dijkgras gaan. Sluipend naar een muis die zich ritselend en voor mijn seniorenoren onmerkbaar heeft verraden.

Dat ze er bijna nooit één ving, tastte haar humeur niet aan. Meedoen was belangrijker dan winnen, was het motto dat voor haar gehele veel te korte leven gold.

Op sommige dagen mis ik haar. Dan wil ik haar vertellen hoe het me vergaat. Dat de tuin regelmatig bezoek krijgt van een verlegen lapjeskat. Dat de stokrozen zo mooi in bloei staan. En dat ze voor altijd een ereplaats heeft in 100 Woorden.

5 juli 2019 – 2952

Poes

Ik ben niet iemand voor de poes. Vroeger was ik er al allergisch voor en volgens mij nu nog steeds. Dat heeft niets met de poes persoonlijk te maken maar alles met zijn huid en haar. Hatsjoe.

Het wonderlijke is dat wanneer ik op bezoek ben bij een poes, hij of zij graag op mijn schoot kruipt. Alsof ze willen laten zien dat het aan mij ligt dat ik niet voor de poes ben.

Regelmatig komt er een mooie lapjeskat buurten in mijn tuin. Sinds de dood van L. grijpt hij z'n kans. En een vogeltje, als dat niet oppast.

7 okt 2018 – 2699

Américain

Natuurlijk spreken we af in Café Américain, aan het Leidseplein. Terwijl ik achterin aan een tafeltje schuif, stapt ze de grote zaal binnen. Ze houdt haar donkerblauwe gebreide mutsje op, evenals haar zonnebril, waardoor ik haar schalkse ogen nauwelijks kan zien.

‘In de sixties zat ik hier een paar keer per week. Je liep op de bonnefooi binnen en zag wel hoe de dag liep. Iedereen kende iedereen, dus je had altijd aanspraak.

'Telefoon voor de heer Mulisch, ook dat natuurlijk. Dan zagen we Harry binnenkomen en zeiden we tegen elkaar: heb jij het toevallig met hem gedaan? Was het wat?'

28 feb 2018 – 2479

Opgetild

Drie maanden heeft Lizzie, inmiddels tot stof vergaan, op de piano gestaan. In een kleurrijke koker die als steun diende voor een fotocollage. Maar nu vinden we het moment gekomen om haar te herenigen met de zee.

In de vrieskou dalen we af naar het drooggevallen wad. N. haalt het deksel van de koker en samen met R. keert ze hem voorzichtig om. Op de wind zweeft de as in langgerekte pluimen naar beneden. De lichtgrijze plek op de donkere modder blinkt in de zon.

Straks komt het water en wordt ze voor de laatste keer opgetild. Vaarwel, prachtige hond.

25 feb 2018 – 2476

As

Van de dierenarts kwam het telefoontje: 'Lizzie is teruggebracht.' De as wordt blijkbaar toch nog beschouwd als een levend bewijs. Het crematorium heeft de koker keurig in een papieren tasje met hengsels afgeleverd. 'Alsof er een fles wijn in zit,' zegt dochter.

Nu staat 'ze' op de piano. We durven hem nog niet open te doen. Stel dat 'ze' geurt of zomaar opeens herrijst. Iets onsterfelijks had ze namelijk zeker. 
Straks, op een mooie windstille dag, dragen we 'haar' naar de Waddenzee. Naar het strandje waar ze zo lekker kon dartelen. Dan laten we 'haar' voor de allerlaatste keer los.

13 nov 2017 – 2372

Lizzie in 100 woorden

Als ik vergeten ben hoe ik rustig de dag moet betreden, kijk ik naar L.

L. heeft dezelfde brede interesse als ik. Ook zijn we allebei dol op filosoferen en luieren.

Dat L. bescheiden gehoorzaamt, daar is ze hond voor.

Met L. zal ik nooit verdwalen.

Geef haar een bos en ze is gelukkig.

L. en ik slaan ons hondmoedig door de natte storm.

Triomfantelijk loopt L. te pronken met andermans veren.

L. zit graag voor het raam. Met kaarsrechte rug, de oren gespitst.

Tegen L. kan ik lullen wat ik wil, maar ze vertrouwt op haar eigen verstand.