Verhalen

Doordat ik verhalen vertel, in een boek of in 100 Woorden, vertrouwen lezers mij soms ook verhalen toe. Er kan een moment zijn dat ik er wat mee doe. Maar misschien komt dat moment er nooit.

Gisteren sprak ik twee mensen voor een nieuw project, dat wellicht resulteert in een boek. Zij en hij, niet horend bij elkaar, zijn allebei dik in de tachtig. En allebei bewonen ze een donker souterrain aan een Amsterdamse gracht.

Over de jaren zestig wisten ze nog aardig wat te vertellen. Af en toe zag ik hun ogen twinkelen. Over de hoofdpersoon in het bijzonder.

24 okt 2018 – 2352

'Hij is er niet'

'Op een avond ging ik langs bij een vriend. Hij woonde met studenten van de Toneelschool in een huis aan de Raamgracht. Ik belde aan, maar er werd niet opengedaan. Op een van de verdiepingen werd een raam omhoog geschoven. Daaronder verscheen een opgewekt vrouwenhoofd. "Hij is er niet."

'Jezus, wat een geweldige schoonheid, dacht ik meteen. Hoe kan ik zorgen ik dat bij haar in de buurt blijf? Mijn vriend bleek ze helemaal niet te kennen. Ze zocht alleen een bed voor die nacht. Later in de week zijn we samen gaan eten en is ze bij me ingetrokken.'

26 sept 2017 – 2323

Oosterling (2)

Aan de toog zit een man met een baard van anderhalve dag. Hij is gekleed in een smoezelig wit T-shirt en een antracietkleurige joggingbroek. Vanaf een laag krukje gaat zijn glazige blik de gelagkamer rond, terwijl hij een nieuw flesje Duvel in het glas schenkt.

Mijn gast en ik bekijken een oud fotoboek. Opeens staat Stoppelmans voor ons. 'Ik wil jullie niet storen, hoor, maar denken jullie dat Elvis nog leeft?'

Als hij merkt dat zowel zijn vraag als hijzelf zeer ongelegen komt, trekt de stoorzender zich met een verontschuldigend armgebaar weer terug op zijn kruk. Bevangen door de duvel.

19 aug 2017 – 2285

Oosterling

Voor een eerste verkenning van mijn nieuwe project heb ik afgesproken in café Oosterling, hoek Frederiksplein/ Utrechtsestraat. Een ouderwetse Amsterdamse bruine kroeg met een lage toog en biervaten als tafel. Muziek is hier uit den boze, of een gast moet plotseling een mondharmonica uit zijn binnenzak toveren. Het etablissement is al bijna anderhalve eeuw in de familie en nog steeds wordt een drankje neergezet met de woorden 'kijk eens, heer.'

Het interview met de tachtiger is aangenaam. Hij aan de witte wijn - 'drink je er echt niet eentje mee?' – ik aan de koffie en tonic. Geen drank onder het werk.

18 aug 2017 – 2284