Bloemrijk

Dat ik niet veel van bloemen en hun namen weet, betekent niet dat ik er niet van weet te genieten. Integendeel. Na drie jaar graven, zaaien en wieden is onze tuin een kleurig paradijs. De Wieringse bodem helpt flink mee, want die is vruchtbaar zat. Zoiets in een Sahelland bewerkstelligen, dat zou pas een prestatie van formaat zijn.
Mij valt op dat de mooiste bloemen de droevigste namen kunnen hebben. Gebroken Hartje, Vergeet-me-nietje, Schildersverdriet: zelf hebben ze niet door hoeveel vrolijkheid ze brengen. Vlijtig Liesje zet haar beste stengeltje voor. Daarvoor stapte ze zelfs uit het sprookje van Vrouw Holle.

13 juni 2012 – 495

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen