Bladertapijt

En daar is de zon. Ik had hem gemist maar ook weer niet.
De grijze druilerigheid paste wel in mijn verre van schoongeveegde straatje. Opeens is er weer geluid in de tuin. Goudhaantjes, koolmezen, pimpelmezen, roodborstjes: zingen doen ze niet maar kletsen wel. Honderduit.
De motregens zorgen voor een langzame verweking van gras en plant. Kleurende blaadjes houden zich nog met een laatste krachtsinspanning vast aan de tak. Totdat de wind ze loswrikt en ze dwarrelend neerdalen.
Daarmee is hun lot nog niet direct bezegeld. Straks schuift een egel zichzelf onder het bladertapijt. Een comfortabel dekbed voor een winterslapende asielzoeker.


22 okt 2015 – 1663

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen