Wanorde (2)

Als de Herder echt goed is, keurt hij het grove misbruik van de Zusters van de Goede Herder af. Hoe lieflijker de naam van een orde, des te beter je moet oppassen, lijkt het.
In Ierland liet de regering onafhankelijk onderzoek doen naar de wandaden. Uiteindelijk kregen de slachtoffers een schadevergoeding van de overheid, want de zusters weigerden te betalen. Van een kale nonnenclub is het ook lastig plukken.
In Nederland hebben 44 slachtoffers de katholieke congregatie aansprakelijk gesteld. Die beroept zich tot nu toe op 'verjaring'. Collectieve misdadigheid tegen de menselijkheid verjaart toch niet? Kijk maar naar de nazipraktijken.

21 jan 2019 – 2787


Wanorde

De 19de-eeuwse kloosterorganisatie Zusters van de Goede Herder, nu zowat ter ziele, richtte zich op de opvang van vrouwen en kinderen in moeilijkheden en was in veel westerse landen actief.
Naar nu blijkt is in de kloosters systematisch dwangarbeid verricht. Tienduizenden vrouwen moesten onder bedreiging van straf zes dagen per week werken in naaiateliers. Opdrachtgevers waren textielbedrijven, maar in Nederland bijvoorbeeld ook de overheid (Defensie).
Sommige vrouwen werden onder dwang en met geweld geaborteerd of moesten hun kind afstaan. Een criminele organisatie dus, maar voor kerkelijke instellingen wordt zo'n typering nooit gebruikt. De mantel der liefde is dan oneindig groot.


20 jan 2019 – 2786

IJskoorts

Twee winternachten en de schaatskoorts slaat alweer toe. Volgens de kenners (lees: ongeveer half Nederland) kunnen we over een paar dagen al terecht op ondergespoten weilanden en atletiekbanen. Als de vorst aanhoudt, kan eind volgende week de eerste marathon op natuurijs plaatsvinden. De dorpencompetitie voor deze primeur is in volle gang.
Na een koortsige decembermaand laat ik dit virus nog even aan me voorbijgaan. Komende week ga ik eerst weer proefdraaien op de Hoornse kunstijsbaan. Pakt dat goed uit, dan kan ook ik zo maar geïnfecteerd worden.
Ik weet het: opnieuw een ziekte, maar in dit geval een welkome.  


19 jan 2019 – 2785

Begin-midden-eind (2)

Met een lezing kun je eveneens alle tijdskanten uit. Voor het levensverhaal van Trien, dat in boekvorm begint met haar geboorte, kies ik meestal de oorlog als startpunt, en dan specifiek haar arrestatie in februari 1942. Het is een sterk en aangrijpend beeld: een auto stopt voor de deur met 4 SD'ers die binnenstormen, het huis doorzoeken en Trien verhoren.
De laatste oorlog die we hier hebben beleefd, spreekt nog altijd tot de verbeelding. In de discussie over het vluchtelingenvraagstuk wordt vaak veronachtzaamd dat het om oorlogsslachtoffers gaat. Met ervaringen en trauma's die we uit ons eigen verleden kennen. Opmerkelijk.

18 jan 2019 – 2784


Begin-midden-eind

Van mijn eerste baas leerde ik dat elk geschreven stuk - kort, lang, artikel, boek – een begin, een midden en een eind nodig heeft. Wellicht valt het u op dat ik dat in 100 Woorden ook nastreef.
Bij een biografie heb je de keuze om te beginnen bij het begin, zoals ik met Trien de Haan deed. Voor het levensverhaal van Loes Hamel overweeg ik dat juist weer niet.
Net als in een film kun je starten halverwege iemands leven of misschien wel met het einde, en vervolgens met flashbacks werken. Dat vergt vaak wel extra aandacht van de lezer.


17 jan 2019 – 2783

Verdunnen

Een van de naweeën van mijn ziekte is dat ik mijn bloed moet verdunnen. Dat heeft te maken met een stolsel dat zich in een van mijn aderen heeft genesteld. De bedoeling is dat de verdunningspilletjes het kluwentje doen oplossen. Ik moet er maar op vertrouwen, want ik heb er helemaal geen zicht op.
Bij verdunnen moet ik meteen ook aan Thierry Baudet denken. Die vindt dat door de komst van buitenlanders ons land 'homeopathisch' te veel verdunt. Straks zijn er te weinig arische Nederlanders over, is zijn vrees.
Zijn er medicijnen waarmee dit soort enge gedachtenstolsels voorgoed worden opgelost?


16 jan 2019 – 2782