Ravensbrück-herdenking

Gaan emoties zich van mij meester maken? Die vraag speelt door mijn hoofd voordat ik het podium bij de jaarlijkse Ravensbrück betreed. Als ik er sta denk ik aan tante Trien en hoe zij hier zou spreken: met kracht en bevlogenheid.
Ik vertel over de gefusilleerde vriendinnen en hoezeer Trien zich schuldig voelde dat ze niet mee de dood in ging. Een inmiddels hoogbejaarde kampoverlevende moet een traantje wegpinken.
Na afloop komen vrienden, bekenden en onbekenden mij complimenteren. 'Goed dat je ook de terreur van de Koude Oorlog noemde,' zegt iemand. Het licht van de vrijheid kende tal van schaduwen.


23 april 2018 – 2533

Marxisme Festival

De ontvangst bij het Marxisme Festival is van een ongedwongenheid die ik me uit het studentenleven kan herinneren. Twee tafels waarvan de voorkant is behangen met posters tegen bezuinigingen en Wilders en voor Palestina en solidariteit. Daarachter de jonge dames en heren van de Internationale Socialisten die zich het liefst voorstellen met alleen hun voornaam.
Op een van bovenzaaltjes vertel ik over het leven van Trien. Het bescheiden publiek is zeer geïnteresseerd en komt met veel goede vragen. Ze verwonderen zich over het feit dat dit verhaal nu pas verteld wordt.
Op die vraag heb ik eigenlijk geen goed antwoord.


22 april 2018 – 2532

Zweten

Vandaag spreek ik op het Marxisme Festival in Amsterdam over mijn oudtante Trien de Haan en haar strijd voor vrouwenrechten. Een aantal van haar strijdpunten is nog steeds actueel. Zoals de gelijkheid in beloning, die nog lang niet overal is bewerkstelligd. Ook de magere vertegenwoordiging van vrouwen in topposities is een zwijgend teken van ongelijkheid.
Deze week las ik daar weer een opvallend voorbeeld van. Pas voor de zesde keer in 130 jaar treedt er een vrouwelijke dirigent aan in het Concertgebouw. Nogal wat dirigenten vinden dirigeren niets voor vrouwen. 'Ze gaan er alleen maar van zweten.' Mannen niet dan?


21 april 2018 – 2531

Strijderskind

Moet Nederland zich ontfermen over de 150 kinderen van IS-strijders die vanuit ons land naar het Midden-Oosten zijn gereisd?
Het zijn Nederlandse kinderen, dat in de eerste plaats. Verder heeft de staat een zorgplicht voor kinderen die in een situatie verkeren waarin veiligheid, verzorging en ontwikkeling niet gewaarborgd zijn.
De discussie hierover wordt vergiftigd door terrorismevrees en islamofobie. Het gaat hier echter om veelal zeer jonge kinderen. Zij kunnen niet verantwoordelijk worden gehouden voor het gedrag van hun ouders.
Het belang van het kind behoort centraal te staan. Daar mag niet aan getornd worden en zeker niet vanwege geopolitieke redenen.


20 april 2018 – 2530

Voederen

Ma Merel zit in de boom met twee dikke wormen in de snavel. Pa Merel staat op de nok van het schuurtje, met een aanzienlijk kleinere oogst. De eieren zijn blijkbaar uitgekomen en nu is het voederen geblazen.
Pa zegt niets. Ma zit voortdurend te kwekken. Het is steeds dezelfde tweet die ze uitstoot. Wat zou ze daarmee zeggen: 'Ga jij maar eerst, ik wacht wel.' Of: 'Had je niet beter je best kunnen doen?'
Ik kan er geen veer aan vastprikken. Ik hoop dat het ook geldt voor andere vogels. Voor het merelgezin lijkt me dat wel zo veilig.


19 april 2018 – 2529

Levensverhalen (36)

Op woensdagmiddag gingen we - kinderen uit drie gezinnen – naar zwemles. Een achterbank vol jongetjes die geen van allen zin hadden.
Het Sportfondsenbad lag aan de overkant van de Maas. De grauwe muurtegels en lichtgroene grondtegels deden denken aan een gesloten inrichting. Rillend van de kou liep ik vanuit het kleedhokje de zwemhal in.
Daar stonden strenge dames in witte kledij klaar om ons het bad in te jagen. Het half uur baantjes zwemmen werd altijd afgerond met twee minuten watertrappelen, waarbij het chloorwater ongeremd mijn keel in stroomde.
Op de terugweg werd alles goedgemaakt door dikke boterhammen met ontbijtkoek.


18 april 2018 – 2528