Futeliteiten

Het is stil in het jachthaventje. In het zachte winterzonnetje viert een futenpaartje de naderende lente. Ze hebben de kopveren opgezet en de borsten tegen elkaar geplant.
Om beurten schudden ze met de kop. 'Kijk es hoe mooi ik ben?' Ze wisselen het af met wat verlegen gepluk in de veren. Dan duikt de een onder om even later met een plukje natte takken weer boven te komen. 'Nestje bouwen?'
De ander vindt het nog wat vroeg. Bovendien zijn er kapers op de kust, waarvan er een in rap tempo naderbij zwemt. 'Ophoepelen, jij.' De strijd gaat voor de liefde uit.


17 feb 2018 – 2468

Pap

Mannoman, wat sloop er gisteren een onmacht in het lijf. Bij het inschaatsen draaide ik in een treintje soepel de eerste rondjes.
Na de korte dweilpauze begon de les. Drie rondjes + twee keer 200 meter. Twee keer twee rondjes.  Twee keer 400 meter + twee keer 200 meter. Vier rondjes + nog eens vier rondjes. Het grootste deel in flink tempo en versnellen in de bocht.
'Versnelluh,' riep juf Esther die vlak achter me door de bocht jakkerde. Blijkbaar deed ik het onvoldoende. Hoofdschuddend zei ik tijdens het uitrijden: 'Pap in de benen.' Dikke havermout, nee, griesmeel met klonten.


16 feb 2018 – 2467

Ruud Lubbers (1939-2018)

Ik heb Ruud Lubbers één keer ontmoet. Nou ja, ontmoet, hij fietste langs. Het was bijna racen, ergens in Noord-Drenthe. Wij waren op fietsvakantie, met een almaar blaffende hond in een karretje. Het was warm en het bankje in de schaduw, waar het bosfietspad een grote S-bocht nam, kwam als geroepen.
Terwijl we in een broodje hapten, stoof een oudere man op een stadsfiets voorbij. Handen midden op het stuur, de overhemdsmouwen opgestroopt, verhit gezicht onder de grijze krullen. 'Dèhhèg,' riep hij in het voorbijsnellen. 'Hé, dat was Lubbers,' zei ik. 'Wie?' vroegen mijn dochters. 'Laat maar.’ 
Dat was Lubbers.

15 feb 2018 – 2466

LOES!

Samen met mijn uitgever heb ik de knoop doorgehakt. De komende jaren ga ik weer een biografie schrijven, van Loes Blokker (1938-1974). Bij het grote publiek stond zij in de jaren zestig, onder haar mans naam 'Hamel', bekend als fotomodel, topmannequin in Parijs en cabaretière bij Ramses Shaffy. Maar bovenal was ze een vrije vrouw, een vrolijke vlinder op wie half Amsterdam verliefd was.
Alles begint weer opnieuw. Kranten doorspitten, mensen interviewen, foto's selecteren. Maar ook boeken lezen, fondsen zoeken en een planning maken. De belangrijkste opgave is: hoe ga ik haar levensverhaal opschrijven?
'Tjeemp', zou Loes wellicht hebben gezegd.


14 feb 2018 – 2465

Gastles

De 25 leerlingen van athenaeum 3 van het Volendamse Don Bosco College druppelen rustig het lokaal binnen. Voor deze geschiedenisles kunnen de tassen dichtblijven, want er is een gastspreker.
Aan de hand van tien dia's vertel ik het verhaal van de familie De Haan in Hoorn, die in de Tweede Wereldoorlog onvoorwaardelijk voor het verzet koos. Vooral dat er een dochter van hun leeftijd bij was die voor onderduikers zorgde en met ze over straat ging, spreekt hen aan.
De slotvraag - 'wat zou jij doen als je in haar schoenen stond?' – is een lastige. Heldhaftigheid laat zich niet voorspellen.


13 feb 2018 – 2464

Jokshow

Dat je jokt over waar je al dan niet bent geweest, heeft vooral iets puberaals. Stiekem blijven slapen bij een vriendje of vriendinnetje. Of naar een Amsterdamse disco gaan in plaats van naar de dorpsherberg.
Ook bij een minister die een bijvrouw houdt of graag jongensbordelen bezoekt, kan ik me zoiets voorstellen. Maar dat je zoals Halbe Zijlstra liegt over een bezoek aan Poetin dat helemaal niet heeft plaatsgevonden, is te gek voor woorden. En te gek voor een bewindsman.
'Ik moest een bron beschermen,' verdedigt hij zich. Hij lijkt Marco Kroon wel. Iets opdissen wat toch niemand kan controleren.


12 feb 2018 – 2463