Levensverhalen (24)

Een van mijn beste vrienden was K. Hij was de zoon van de gymleraar, die tevens voorzitter was van de Maastrichtse volleybalclub. Op een zeker moment werd er een pupillenteam gevormd waar K., ik en andere vriendjes uit de klas deel van gingen uitmaken.
We kregen allemaal een witte sportbroek met een rood shirt. Mijn moeder moest er een rugnummer op naaien. Mijn '4' zag er heel anders uit dan de cijfers van mijn teamgenoten.
Klein als ik was konden mijn handen de zware volleybal nauwelijks hanteren. Regelmatig verzwikte ik mijn duim en daar schaamde ik me dan weer voor.


25 jan 2017 – 2080

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen