Heup

Ik kreeg het even op de heup. Een lichte instabiliteit bij het lopen. Net alsof ik er doorheen zakte, maar ook weer niet. Omdat het een dag of vijf aanhield, kreeg ik onheilspellende visioenen. Dat er niets meer aan te doen zou zijn, dat ik vroeg of laat een nieuwe heup zou moeten laten monteren en dat ik de schaatslessen dit najaar op mijn buik kon schrijven. Hoe kwalen kunnen kwellen.
Gisteren stond ik op en voelde ik hoegenaamd niets meer. Een geruststellend gevoel dat een pijntje zomaar kan verdwijnen. Maar ook een ongeruststemmende gedachte dat het zomaar weer terugkomt.


12 sept 2016 – 1969

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen