Roofhond

Ik loop over het slootje het land op. Je kunt haar bijna niet missen, met haar lichtbruine kleur op het donkere land. Ze is ook niet in het weiland waar de kieviten en grutto's broeden. Soms roep ik haar en staat ze zomaar breed kwispelend achter me. Ook dat is nu niet het geval.
Voor de zekerheid loop ik naar de fundering van het buurhuis in aanbouw. En warempel: daarbeneden staat ze gulzig te eten van een haas. Op de vlucht zijn ze er allebei ingesprongen. Eruit komen was niet mogelijk. 
Eindelijk kan L. tonen dat ze een roofhond is.


3 mei 2015 – 1502

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen