Luxaflex

Ik ben niet iemand van superlatieven. Fenomenaal, geweldig, spectaculair: ik heb en kan er niet zoveel mee. Net zoals ik het antwoord schuldig blijf op vragen als 'Wat maakte de meeste indruk in Parijs?' of 'Wat is het mooiste boek dat je gelezen hebt?'.
Nu durf ik te bekennen dat ik getuige ben geweest van het meest betoverende moment op het wad. Het was helder weer, half bewolkt en er stond geen zuchtje wind. Langzaam kwam het water op. De subtiele rimpels bij de vloedlijn waren als luxaflex, waar de weerspiegelde lucht doorheen scheen.
Een magisch venster op de hemel.


25 jan 2014 – 1061

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen