Surfplank


Ping. Mijn mailprogramma heeft beet. En ik maar denken dat ik in een internetloos schrijvershuisje vertoef. Want zo hoort een schrijvershuisje te zijn: geen kettingbrief van vriendschapsverzoeken, spam van casino-ondernemers of verlokkingen van Nigeriaanse cybercriminelen.
Er komt zomaar een virtuele surfplank aangezeild. Van de hoogbejaarde achterbuurman? Die oogt niet als een fervente netwerker. Een Duitse strandtoerist ligt meer voor de hand, een onvermoede Europese handreiking.
Automatisch klik ik m’n mailbox open. Over een verslaving kun je maar beter openhartig zijn. Er is geen post van lezers die klagen over een week zonder 100 woorden. Eentje, dat zou wel aardig zijn.

4 juli 2012 – 510

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen